Aralık bırakılmış bir pencereden, süzülmüş
yine bir mum ışığı,
Kederle yıpranmış tüm bağları, gözyaşlarımda yokolmak ister.
Leke leke bırakmış izlerini sonsuz karanlığa...
Ruhu şüphesiz esir alınmış, acılarından arınmayı diler.
Evinin herbir köşesi konuşamayan anılarla dolu,
Hasretindeki çığlıkların sessizliği bozmasını bekler.
Rol yapmak zordur, parlamak zordur kalp hüzün doluyken.
Işıltısı hep bana benzer, kırgın olsa da kendine yetmez, herkese yeter.
Ezbere bilinir bütün senli şiirler, tüm bahçeleri yapraklar düğümler.
Rüzgar eser, Sonbahar kokar tenler.
Ne zaman gelecek diye bekleriz ikimiz de... Özlediğimiz kadar yakınız. Özle.
Aşkımız birbirine benzer...
©çağla33
Ç