Bir gül açar yüreğimde, adını fısıldar gece,
Dalgalar gibi vurur hasret, gözlerimde ince ince.
Seninle dolup taşan bu kalp, suskun bir nehir gibi,
Akar sessizce, derinlerde, en kuytuda gizlice.
Bir sözün yankılanır içimde, asırlık bir yankı gibi,
Dünya susar, zaman donar, bir tek sen konuşursun sanki.
Ellerin dokunmadan bile, dokunur ruhumun ta özüne,
Bir kelebek kanadı gibi hafif ama yakıcı bir hisle.
Gözlerin bir bulut gibi, hem yağmur hem de güneş,
Bakışında kaybolurum, ruhum sende serbest.
Aşk dediğin, bir fısıltıdır bazen rüzgârda,
Bazen de kavurur insanı, köz gibi içimde.
Gelsen, bir anlığına bile,
Ömrümün en uzun baharı olurdu o an.
Ve gitsen, gölgenden kalan iz,
Bin yıl eskimeyen bir hatıra gibi kanardı.
Aşk, en çok sessizlikte büyür,
Sözler kifayetsiz kaldığında,
Ve bir yürek diğerini,
Sadece hisleriyle anladığında...
©hasanbey.
H