Aşk bir rüzgâr, bilinmez diyar,
Ne bağlanır zamana, ne mekâna sığar.
Bir kelebeğin kanat çırpışında saklı,
Ne çok sessizdir, ne de bir çığlıkla var.
Gönül bir bahçe, aşk o bahçede gül,
Dikenleriyle yoğurur kalbi usul usul.
Ne eller dokunabilir, ne gözler görür,
O, yalnızca hissedene sonsuz bir yol verir.
Aşk bir sırdır, dudaklardan dökülmez,
Düşlerde gezer, ama hiç görünmez.
Bir dervişin zikrinde yankılanır adı,
Sessizlikte fısıldar, aşkla dolu bir sada.
Leyla'da Mevla'yı buldurur erene,
Bir damlayı derya eyler, döker gönlüne.
Zulmette ışık olur, yanar gecelere,
Ve varlığını yoklukta öğretir sevene.
Aşk bir ateştir, kül eder benliği,
Yakarken öğretir sevdanın dili.
Ne kendini bilir insan, ne de hâlini,
O der ki; "Beni bilen, unutur kendini."
Aşk bir denizdir, sahili olmayan,
Her dalgası bir ah, her damlası bir an.
Boğulur gibi gelir önce, sonra dirilir,
Ve insan, bu deryada kendini bilir.
Ey aşk! Sen kimsin, bize öğret,
Her yara senden, her şifa da elbet.
Seninle başlar her şey, seninle biter,
Ve ibret-i hikmettir bu yol, ebediyetle iler.
©hasanbey.
H