Yılların suskunluğuna gizlenmiş bir masal
Kaç arşın uzaklarda filizlenen sevdalar
Gönüllerde açılmış onca yaralar
Sen kaçsanda aşk her zaman kapını çalar
Gözlerine baktığında yüreğin yanar
Bütün bedenin heyecandan titremeye başlar
Ve sonra eğilir kulağına adını koyar
AŞK
Şair olursun bir anda başlarsın yazmağa
Ben cennet çeşmelerine vuruldum
Neyliyeyim pınarları , deryaları
Düşündükçe seni sevdim durdum
Neyliyeyim ben sensiz hülyaları
En güzel hastalığa yakalanmışsındır artık. Her geçen gün benliği benliğin olur ve dersin ki...
Kalbine esir düştüm mecalim yok
Vur kilidi kapat kapılarını
Sensizliğe bu cihanda çarem yok
Rahat ol kaçmaya hiç niyetim yok
Yüreğin artık coşmuştur ve devam
edersin
Düşünme sevdiğim beni sen , ben buldum mutluluğun adını
Beni sen aşksız mı sandın, sen söylemeden aşkın adını
Ben buldum sen söylemeden, kırık kalbindeki sevdanın adını
Mutluluğun adını, aşkın adını, sevdanın adını sen koydum sen...
Mehmet SİCİM
M