Bu kâbusun sebebi belki de çocukluğun acıları.
Bir aşık açamamış yârine ulaşan o kapıları.
Forsa ömrü, meğer yıllarca mahkum edilmiş, anlamamış.
Şiir de ettiği özrü kaybolan anılarına merhem değilmiş, ağlamış.
Bu sessiz evde sensiz geçen her saniye,
Üzülmez misin sen söyle bu faniye?
Daha çok varken ömrümün kırkına,
Yenik düştüm bir aşkın hırsına.
Komada hislerim, küle döndü ezgiler,
Senin yolunu gözlemiyor artık sezgiler,
Ayaklarım bugün kaybolduğun sokakları gezdiler,
Sanki hasretim kaldırım ve senin hayallerin beni ezdiler.
Bütün sancılar sol yanıma misafir oldu da,
Bir ben kalbimin kapısına adım attıramadım sana,
Geri de kalan kurak sevgi bahçesi de soldu da.
Gözyaşların o gün yağmur olmadı bana.
©gurkanshn
G