Bundan seneler önce , bir kadın sevdim
Benimle gülen konuşan sırma saçlı bir kadın
Ona gönlümden şiirler yazdım
Adına şarkılar ve kitaplar yazdım
Mutluyduk ikimiz gençliğin baharında
Ben fakir bir aşıktım tek vereceğim sevgim
Bir zaman sonra yaşamak istedi
Gönlümden kopan şiirleri bir kenara attı
Ve bana aşkla sonkez baktı
Unut sevdiğim unut beni dedi
O sırma saçlı yarim beni acıya itti
Ve bakmadan geriye koşarak gitti
Sevdanı nasıl unuturdu bu gönül
Vurdum kendimi şiirlere şarkılara
Ve bende büyüdüm serpildim bir anda
O fakir şair neler kazandı bir bilsen
Yıllar geçti üzerinden ve o geri geldi
Bana seslendi ağlayarak
Ve ben tek bir kelime söyledim
Pardon siz de kimsiniz
Ve onu itelidim sinirimden
Yüreğim soğumazdı bir daha
Aşka olan inancım artık bitmişti
O geri döndü çünkü ben artık fakir değildim
Ve aradan bir kaç ay geçmişti
Kapım çalındı gelen bir postaydı
Üzerinde onun adı vardı
Okumak istemedim ama açtım zarfı
Meğer hasta imiş o sırma saçlı
Ölecekmiş beni üzmek istememiş
Koltuğa zar zor oturuverdim
Hemen kahyaya seslendim arabayı hazırla
Beni terk ettiğinde meğer gitmemiş
Hep aşkımla kalmış o hasta başına
Bende onu kırdım anlayıp dinlemeden
Şimdi yine gidecekmiş sevdiğim kadınım
Evine gittim onunla konuşmak için
Ve artık çok geçti ömrüm ölmüştü
Bidaha bırakmıştı beni yine tek başına
Onsuz bir ömür nasıl geçecekti
Bunca zaman iyi kaldıysam
Hep umut ederdim umarım iyidir diye
Şimdi gitti ellerimden o sevdiğim kadın
Ben yine tutsak oldum aşkın kederine
Ben yine tutsak oldum aşkın kederine
Ben yine tutsak oldum aşkın kederine
Ben yine tutsak oldum aşkın kederine
Ben yine tutsak oldum aşkın kederine
©furkansyn
F