Nasıl ki eskiden savaş meydanındaydı
Şimdi yüreğimdeki turkuaz sevdada
İçimizdeki duyguları savaşları
Dumanla dışarıya vuran yine sevdam
Bey denen Han ayırdı sevgiyle nefreti
Kibirli nefret, ne de olsa biter sevgi
Halbu ki bilmedi içten vurdu kaleyi
Ne han, ne nefret ne de kendisi bilmedi
Gönlümün kraliçesi olan sevgili
Yedi bitirdi içimde kalan sevgiyi
Türk evladı Kalen nicedir kuşatılmış
Hanlığın zatiflamıs ve isyanlar artmis
Şunu da unutma ki hain denen zillet
Ne edepten anlar ne de marifet
Demem de odur ki fitne giren kaleye
İslemez kutlu ask ile dövulmus pusat
Ya sevgi tohumları ekersin geriye
Ya yakarsin kivilcimla herseyi heyhat
T