Arıyorum yine seni çiçeklerin bukle bukle açtığı mevsimde arıyorum.
Arıyorum, yine bir annenin mahşerde yavrusunu aradığı gibi arıyorum.
Ölüyorum beyazlar içinde değil, siyahlar içinde ölüyorum.
Siyahlar içinde öldürüyorum seni.
En büyük düşmanımmışsın gibi öldürüyorum.
Öldürüyorum yüreğimin kömürlüğünde.
Toprağa sığmıyorsun nedense,
Ben seni her gömüşümde yeniden çıkıyorsun,
Tıpkı bahar geldiğinde açan bir çiçek gibi.
Çiçekler kabul etmiyor seni.
Nedense kıskanıyorlarda.
Çünkü sen mevsim tanımıyorsun
Sen zaman tanımıyorsun,
Sen mekan tanımıyorsun.
Ben de kabul etmiyorum seni,
Ama sen benim kabul etmezliğimi de aşıyorsun,
Tıpkı kalbimin zindanlarını aştığın gibi.
Söylesene seni nereye gömeyim?
Buldum seni unutkanlığımın zindanına gömüyorum.
R