O his değilmiydi zaten içine onlarca kelebekleri sığdırıp baharı yüreğine getiren.
Saatleri, dakikaları, saniyeleri hatta saliseleri diline dolayıp, matematiğin en güzel hali olan.
Yanyana iken zamanın durmasını istedigin his, bakarken gözlerine bakamamaktı aslında.
Kalbini ve ellerini ısıtan onun seni her seferinde sımsıkı sarması değildi mesela.
Yanında farklı atan kalbindi tüm bedenini baştan ayağa ısıtan.
En güzel hayallerini paylaşıp hayatın her anına onu da kattığın his işte. Hiç gitmeyecekmiş gibi o insanı hayatının merkezine koyduktan sonra ne mi olur?
Ömrü kısadırya hani kelebeklerin, tek tek veda etmeye başlarlar sana.
O bahar yerini sert soğuğa bırakır bi anda.
Hiç geçmesini istemediğin o zaman artık bir türlü geçmez de gün akşama hiç kavuşamaz olur.
Gözlerin de yaşlar, ellerin de kalbinde buz gibi yanlızdır o satten sonra.
Hayal kurmak bile yalan olur, gelecek için kapattığın gözlerin geçmişin gölgesinden kurtulamadıktan sonra.
M