Yıllar geçti yirmi üç yaşında Asya
Bir emeğin sabrın öyküsü
Şimdilerde Çiçeği burnunda güzel öğretmen Asya
Kıraç toprakların mavi gözlü ipek saçlı kızı
Umudun kırılmaz yıkılmaz timsali
Unutmadı o günleri nasırlı elleri
Soğuk evini gencecik yaşta toprağa armağan annesini
Babası kardeşlerini
Mum ışığını unutmadı Asya
Toprağın çilesini yetimliğin kursağında bıraktığı acı hissi unutmadı
Artık Bir öğretmen Asya
Tıpkı güneş gibi ışık saçar kıraç topraklarda
Umut saçar uzak şehirlerden yükselen çığlıklara
Boy boy çiçekler yetiştirir fakirliğin çıkmazından söküp alarak
Sen Asya adın kadar uzak varlığın kadar güçlü yüreği bir çocuk kadar masum ama büyümeyen
Yokluğun umudun asil kızı Asya
T