Ben uzakları severim.
Uzaklar hep beni çağırır.
İçimde hep dört nala koşar atlar.
Saçlarını okşardım usulca atların.
Bilemedim bu yumuşak başlılık benim zindanım olacak.
O yüzden bıraktım yelesini hayatın
Tuttum yularından ben de koştum onlarla.
Hiç pişman olmadım.
Bazen sert bir rüzgar gibi estim.
Bazen hırçın bir deniz oldum , kuşların kanadına tırmandı dalgalarım.
Gürledim bazen de , ama önce ışık saçtım.
Bazıları ışığımdan faydalandı, bazıları görmezden geldi
Bazıları korktu kaçtı.
Kızmıyorum atlara.
Bilakis anlıyorum hırçınlıklarını
Kaçmak, kaçmak, kaçmak gerek bazen.
Koşmak, koşmak, koşmak gerek bazen.
Koştum sana geldim ben, yularından tutup hayatın .
Bırakalım atları dolu dizgin yaşasınlar.
Bulurlar bir gün hayatın anlamını .
Bulduğum gibi .
A