Avluda ki salıncakta kaldı çocukluğum.
Çatının yorgun direklerine bağlıydı ipleri.
Ocak yanar sönmezdi hiç.
Kaynardı aş, ekmek...
Avluda ki salıncakta kaldı çocukluğum.
Yerde naylondan siyah ayakkabılarımız vardı.
Yamalı elbiselerimiz asılıydı duvarda ki paslı çivide...
Kireç beyazıydı dört taraf..
Avluda ki salıncakta kaldı çocukluğum.
Mis gibi ekmek kokusu.
Yağmurda toprak kokusu.
Sabahları çiçek kokusu.
Özledim tarhanayı, salçayı, kaynayan mısırı..
Avluda ki salıncakta kaldı çocukluğum.
Bahçede ki fidanlar gibi büyüdüm, ağaç oldum, köklerim avluya uzandı. Gölge ettim avluya kendimi.
Ben çocukluğumu hiç unutmadım...
©uğurünver
U