Ay kadar parlak olamadık belki
Ama ay kadar parlak umutlarımız vardı..
Önemli olan umudunu yitirmemek değil miydi zaten?
Biraz sabır, biraz şükür dilimizde dolandırdı.
Sonra geceyi bekler ve hiç bıkmadan her gece aynı azimle gökyüzündeki yerini alan aya kayardı gözlerimiz..
Ona baktıkça yeniden doğardı umutlarımız.
Yeniden ve yeniden hayat dolardı içimiz..
Ay kadar zirveye çıkamadık belki,
Ay kadar parlayamadık...
Ama, aya baktıkça asla vazgeçmemeyi öğrendik.
Çünkü, vazgeçerse kaybederdi insan.
Biz her türlü zorluğa karşı göğüs görmeyi öğrendik.
Asla pes etmemeyi..
İmtihandı sonuçta, isyan etmemeyi...
©asi_bir_ay
A