Ayaklar altında ezilen bu toprağın sesi kuş yüreğini ürpertir. İnanın ne korku var ben de ne vahşet. Uyanık ölülerden daha diri bir gerçek; her insan bir gün ölür. Kalanlarsa iki kez.
Sayfaları yıpranmış mushaf elimde ve zikri dilimdeydi. Coşkun bir his vardı içimde. Hüzün mü başlıyordu?
Manevi bir güç itiyordu nefeslerimi. Kalbimi göğüs hizamda tutan, yine beni şu kara toprağın üzerinde tutuyordu. Her şey de bir, bu Birlikte her şey var.
©kitapyurek
A