Zulüm ile revan olan gönül sevgiye mahsar olurmu sandın.
Aşk ile yanmayan ömür cenneti bulurmu sandın.
Can yanarken yürek kan ağlarda küçük bir tebessüm her şeyi kapatıp gider.
Ne Yaşadıkların kalır nede çektiğin ızdırapların her biri bir çırpıda unutulur.
Sen sen olduğun için kaybedersin herkes kendi olmadığı için kazanır
Ne tuhaf değil mi kelimeler bile kifayetsiz kalıyor anlatmaya.
İnsan artık korkuyor çekiniyor insanlığı tanımaya
Bilmiyorum hep mahkum muyum böyle yorulup yara almaya.
Mecbur muyum her canı insan sanmaya aldanıp boş sayfalara sitem dolu satırları yazmaya.
Nasıl değişir ki insan yaşayarak ölmek mi yoksa yaşamadan herşeyi görmezden gelmek mi?
Karakter sabit fikirler şeytan hangi kılıktasın neyi istiyorsun yeter artık orada kal.
©
©mustafahan
M