Kirpiklerim de asılı kaldı gülüşlerim
karıncaya can veren Allah ..
bir annenin omzunda uyuttuğu yavrusuna esin
verir, rahatlatır onu; son bakışıdır bu içten içe koruduğu kolladığı yavrusuna son
vedasıdir ardından nice gönülleri
yasa boğan kalabalığın arasında
Mucizeye gülümseyen.
Ay yüzlü melek nurlandirdi yeri göğü..
Gülümseten canından bir parça olan
aniden solan bir fidan filizlendi dalları
çiçek oldu dala gonca verdi kupürlendi.
bir annenin son vedasıydi bu acıklı dram
içleri acıtan şahit olduğu bakışındaki
son busesiydi konduğu unutamadığım unutamayacağımiz.
bir ömür hafızalardan silinmeyecek olan
son defasıdır birnevi.
Sıcacık bağrına yaslarken başını sıvazlarken
Bir çiçek serpildi doğaya renk verdi
sevgisini esirgemeden buram buram açarken kokusunu hissettiği o burnunda çiçeğin
soldu dalı.
Bir çocuğun da hazin öyküsüydü bu aynı
zamanda parka gitmek üzere hazırlanan
Gece uyumadan önce annesine sarılan
Annesinin yanında huzur bulan,
dinlediği ninnileriydi ezgileri
dokunaklı sesi can verir...
Annesi söylediği için güzel gelirdi
Şarkıları dinlendirirdi. öksüz kaldı
son sözleri boğazım da düğümlenir.
Sımsıkı bağladığı ayakkabısınin koptu ipi
ile çözüldü bağı..
Soğudu hava kara kış.
Ayaz vurdu, çiğ düştü damla damla
kabardı sular çekildi geriye yıldızı yok
Mavinin dilekleri söndü
Ay seyrederken onu yüzüne parlayan
ışığı alacalı, yansa da sobada odun
ateş-i harla;ısıtmak için kar etmez
deva bulmaz yüreğine merhem olamaz...
©ebrulimsi_
E