Bazen insan bakardı camdan dışarı...
Görürdü mutlu bir aydınlık...
Güzel bulutlar ve masmavi...
Sanki boyanmış güzellikte ki Gökyüzüne...
Bakar...bakar dururdu...
Hayran kalırdı insan...
Sonra çökerdi Gece'nin karanlığı...
Bakardın camdan dışarı...
Görürdün tehlikeli karanlığı...
Ve Gece'nin karanlığında bizi aydınlatmaya çalışan Ay'ı...
Sonra da Ay'ın arkadaşları...
Yıldızlar yardım ederdi...ona...
Gece'nin karanlığını aydınlatmaya...
Bu seferde...
Dalardın Gece'nin siyah gizemine...
Bakardın...dalıp giderdin...
Muazzam tabloya...
©aygüneş321
A