Yanlızlık ve kimsesizlik iliklerinde birikiyor, Onsuzluk; Seni diğer yaratılmış her canlıdan ayırıyor.
Pıhtılaşan duyguların damarlarını tıkıyor keza beyin hücrelerin de onu sayıklamaktan ölüyor.
Ruhuna çoktan fatiha denilmişte cesedin çürümüyor,
İki yakan bir araya gelmiyor nedendir her biri bir kıtanın diğer ucunda..
Sonra güneş herkes için yeni bir hayatı,
yeni bir günü daha doğururken senin güllerini, menekşelerini kurutuyor.
Güneşin ışıkları, denizin durulmuş yüzüyle sevişirken sen ifşa oluyorsun.
Kıyıda duruyorsun ama yinede boğulan sen oluyorsun.
Kusurlarına ayna tutuyorlar ve seni ne güneşin ışıkları, denizin tuzlu suyuda temizleyemiyor..
Saymıyorlar seni, görmüyor ve hatta ...
©ahmet_ates
A