Aynı şehirde iki yabancıyız artık
Gökyüzümüz bile aynı
Aynı yıldızları sayıyoruz
Aynı kuşlara selam verdik
Aynı yağmurda ıslanıp
Aynı güneşte çiçek açıyoruz
Aynı rüzgârda savruluyoruz
Baharı bekleyişimiz bile aynı
Ne garip değil mi?
Aynı mevsimleri yaşayıp
Farklı ruhlarda filizlenmek
Aynı havayı soluyup
Farklı nefeslerde boğulmak
Belki aynı sokaktan geçtik
Aynı yokuşlarda yorulduk
Aynı çocuğun başını okşadık belki
Tebessümüyle gözlerimiz parladı
Aynı tiyatro sahnesinde
Mutlu sonları alkışladık belki
Belki yollarımız kesişecekti köşe başında
Çiçekçi kadın lafa tutmasaydı beni
Ama hiç rastlaşamadık
Hiç göz göze gelemedik,
Özlemlerimize dokunamadık hiç.
Kalbimiz hiç çarpmadı heyecandan
Düşüncelerimiz bile hiç denk gelmedi.
Ve
Tesadüfler hiç bu kadar acımasız olmamıştı.
Aynı şehirde umutlu belkilerle
Hüsran dolu hiçliklerin
Mahkûmu olduk
Affeder mi bizi bu sokak lambaları?
©reşitbilen
R