Aynı şehirde iki yabancıyız artık
Gökyüzümüz bile aynı
Aynı yıldızları sayıyoruz
Aynı kuşlara selam verdik
Aynı yağmurda ıslanıp
Aynı güneşte çiçek açıyoruz
Aynı rüzgarda savruluyoruz
Baharı bekleyişimiz bile aynı
Ne garip değil mi?
Aynı mevsimleri yaşayıp
Farklı ruhlarda filizlenmek
Aynı havayı soluyup
Farklı nefeslerde boğulmak
Belki aynı sokaktan geçtik
Aynı yokuşlarda yorulduk
Aynı çocuğun başını okşadık belki
Tebessümüyle gözlerimiz parladı
Aynı tiyatro sahnesinde
Mutlu sonları alkışladık belki
Belki yollarımız kesişecekti köşebaşında
Çiçekçi kadın lafa tutmasaydı beni
Ama hiç rastlaşamadık
Hiç göz göze gelemedik
Özlemlerimize dokunamadık hiç
Kalbimiz hiç çarpmadı heyecandan
Düşüncelerimiz bile hiç denk gelmedi
Ve
Tesadüfler hiç bu kadar acımasız olmamıştı
Aynı şehirde umutlu belkilerle hüsran dolu hiçliklerin mahkumu olduk
Affeder mi bizi bu sokak lambaları?
©reşitbilen
R