Gelmiyor içimden hiç birşey yapmak, mecali kalmadı düşüncelerimin.
Ne zaman baksam aynaya şöyle uzunca,
Her bir çizgisi hüsranla dolu çehremin.
Ellerimi bin defa açsamda semaya, aklımdan çıkmaz oldu yaşattığın son sevgisizliğin.
Bazen açılır derler kaderin kapısı ansızın,
Süzülürken kalemime damla damla yaşlarım, hiç dinmez oldu kalp ağrım, yürek sızım.
Bitecek diyorlar...
Dinecek,
Geçecek.
Birdaha ağrıtan rüzgarlar esmeyecek.
Seni benden aldılar ama acın kalsın isterim hep,
Acını bile seveceğim can bedenden çıkana dek.
Mecalim kalmadı inanki takvim yaprakları kopuyor tek tek...
Adını bile duyduğum yer benim vatanım oldu.
Göğüs kafesim aşkının feryatlarıyla dolu.
İsmini zikreder en sevdiğim çiçekler,
Sana benden daha mı güzel bakar sanıyorsun yabancı gözler?
Yazdığım her dize sanadır yar bilesin,
Sen mahşerde bile tanıyacağım en azılı katilimsin.
Bu haykırışlarımı nasıl olurda dinlemezsin?
Gömülmemiş cenazen var tam burada,
Namazımı kıldırmayada mı gelmeyeceksin?
Nefesim nefsime sığmaz oldu şu sıralar,
Ellerim durmadan her dizeye senin adını karalar....
©secilcetin
S