Kırk yılda bir vurur bu kuraklık.
Gönül kıyıların çölleşir.
Dilin kurur, ruhun çorak bir tarla...
Hasret kalırsın sevgi dolu bir damla suya.
Vazgeçersin herşeyden.
Önce kendinden.
Daha sonra ben bildiklerinden.
Ayrılık denen kuraklık vurunca...
Doğrulup kalkamazsın ta derinden.
©valakad
A