Ayrılık bir hançer gibi saplanır kalbimize,
Derin bir yara açar, kanar ve sızlar.
Her an onu düşünürüz, özleriz,
Her an onunla birlikteymiş gibi hissederiz.
Kavuşmanın sevinci ise bir güneş gibi doğar içimize,
Isıtır yüreğimizi, aydınlatır karanlıklarımızı.
Onu gördüğümüzde kalbimiz yerinden fırlar,
Mutluluk gözyaşları akar gözlerimizden.
Ayrılığın acısı ve kavuşmanın sevinci,
Birbirine karışan iki duygu,
Birbirini tamamlar, birbiriyle beslenir.
Ayrılık olmadan kavuşmanın değeri olmaz,
Kavuşma olmadan ayrılığın acısı çekilmez.
Bu duygular bir senfoni gibi içimizde çalar,
Bazen hüzünlü, bazen mutlu melodilerle.
Ama her zaman sevginin ve özlemin melodileriyle.
©hasanbey.
H