*vakit ayrılığın keraati..
Nefesimin son kokusu olacak satırlara gebe bir kalem ile
Yüklemlerimin yükünü anlatıyorum.
....Hani kalmak istesem
Onca kelimenin kamçı izi var belimde.
Birde bunlara vesile, derinliginde kayboldugum bir çift kahve...
Vicdanım toprak kaybettikçe
Kaç yüz kere yüzünü eskittim satırlarda bilemiyorum..
Kaç ödün daha verilir çözemiyorum..
Ne yazık ki gözlerim donuyor, görmeyi redettiklerimle..
Tevafuk olsa gerek;
Penceremi tıklatan bu selâ'damı ayrılığa dair..!
______
Gözümün karalığında sevdiğimin
Gönlümü karartmasına izin vermeden gidiyorum..
______
Neyseki dönüyorum artık, kaybın eşiğinden..
Yolumu gözleyen bir karmaşa var
Yalan değil..
Köpeklerden hâlâ çok korkuyorum
Kedilerle uzun vakit göz göze soluyamuyorum
Oysa biliyorum!
Bir insanı gözünden düşürmek daha çok canımı yaktı, sivri bir azı dişten..
Neydim ben bir sağlıkçımı..?
Öyleyse ilk müdahalelerim yetmeli
'çoklu yürek burukluk'larıma..
Biliyorum kerme tuttukça içten içe kanayacak bu yara..
Tarih kendini mi yeniliyor..?
Yine ellerime bulaştı; şubatın karası..
Ama inanıyorum!
Revan oldukça gitmelere;
Daha fazla yakamayacak, bu can acısı...
----VEDA----
©saire5534
Ş