Ummadık şiir yardı bağrımızı.
Yazgısı çiçek toplamak kurak topraklarda.
Elimde, tuttuğun diğer elim duruyor.
Topladığım çiçekler az da olsa mis kokuyor.
Müstehcen bir çağın tek gözlü korsanı.
Bir şiire kaptan olmuş, satırları dümen gibi okşuyor.
Gözümde baktığın yüzüm...
Terkedilmiş bir barakanın kırık aynasına soruyor.
Unufak edilmiş bir toplumun devi sen misin ?
Sorum parça parça kainata yankı oluyor.
Ufak irkilmelere maruz kaldım.
Uyanmak böyledir zannettim.
Oysa tahta karyolanın üstünde bir cesettim.
Belki ötesi, altın madeni dağların oyulmuş yüreği.
Karman çorman bir insan tarifi.
Alıyorum alabildiğim kadar derdi , kederi.
Şiir okuyanın geniş olurmuş kefeni.
Biraz sancılı satırlarım gün yüzüne çıktı.
Şimdi bekler beni yenildiğim günlerin zaferi.
Ölüm gibi, özüm gibi , gözüm gibi...
Sözüm ona yanlışların arasına girmiş masumiyet gibi.
Şimdi bekler beni , gölgelerin en derin yerleri.
©mey
M