Korkuluklarda açan kışımızın ilk çağ uykusunda,
Elemle evcilleştirdiğimiz baharlar taptaze,kurusun.
Devleştirdiğimiz karabasanların ayak basılmamış öz yurdunda,
Yere inmiş gibi gümüşi buzda suretimiz asılı dursun.
Kancanın ucundaki yem dişlenirken,aklın son anı hırsla avda,
Dilde süs balıkları son gayretiyle çırpınadursun.
Ağzım tekmenin zulmündeyken bile illa ki şefkat doğuran ana,
Bir kurbanın sancısı şanına has kelimelerle uğunsun.
Azalırken çoğalan bir tezatlığın budanmış kollarıyla
Salkımsaçak uzayan günler ormanı kaldırsın başını göğe ulusun
Her nesne,addan tenezzül kesen her hayali çehre
Aidiyetsizliğin ulaşılmaz gücünde inşa tahtına kurulsun.
@aliyesil_a
A