Düşmezdi âhım yere, şu temiz istikbâlden,
Kelâma lüzum, bir de, anlayan yoktu hâlden.
Nesim bile bu belde gibi çöle düşerdi,
Bir tohum gibi, tek tek toprağını deşerdi.
İçim bulantı şehri, dibim batan bir serap,
Şimdi hayatlar cesim, âmâk-ı hayâl harap.
Geçip de varlığından, yokluğu içen yiğit!
Hadi, bu öz görevden ayrılmadan doğru git!
Zaman da seni bekler, düstûr-u mukaddes de!
"Ol!" deyince olmaz mı? Yeter ki "bismillah" de.
Hele me'yûs olanın âkıbeti nicedir?
Onun gözü kapalı, gündüzü de gecedir.
Senin işin yok onla, senin işin kendinle.
Zaman var iken anla, zamanın varken dinle...
©uludag
V