BABA

Hayatın yükünde omuzları çökmüş bir adam,
Ardı ardına içiyor sigarasını soluk almadan.
Görünmesin diye gözyaşlarını sakladı çocuktan,
Söz vermişti çocuğa bahsedecekti insanlıktan.
Sardı çocuğu bedenine daldı geçmişe,
Gözyaşları boşaldı birden çocuğun göğsüne.
Sevgi yağmuruna benzetti dökülen yaşları,
Ağlama babam dedi kucağına atladı.
Küçük elleriyle sildi akan yaşları,
Çocukluk dünyasının kahramanı idi babası,
Olmasa da yanında babası hiç unutmadı.
Baba unuttu açlığını, yorgunluğunu,
Kalktı ayağa çocuğunu sıkıca bağrına bastı.
Gözünün önüne geldi babasız günleri,
Babası geri dönecek diye umutla bekledi.
Neden bırakıp gitmişti kendisini bilmedi,
Babasız yaşadığı günleri hiç unutmadı.
Oğlu gelince dünyaya bir başka doğdu güneş,
Baba oğul yaşadılar günlerce kardeş kardeş.
Girdiler kol kola yürüdüler mutluluğa,
Yüzlerindeki mutluluk yansıdı fotoğraflara.
Sordular babaya bu büyük aşkın niye?
Baba haykırdı, benimde oğlum var diye.
Unuttu babasız geçen günlerini baba olunca,
Yeniden başladı hayat oğlu uğruna.
Anlatmadı yaşadığı yalnızlığı kimseye,
Oğlunun kaderi de benzemesin kaderine.
Sardı bedenine oğlunu doya doya kokladı,
Çocuk şaşkın gözlerle baktı bu nasıl sevdaydı.
Mutluluğun çizgileri belirdi babanın yüzünde,
Kendisini gördü babanın gülen gözlerinde.
Kırılmasın ağaçlar, solmasın çiçekler,
Çocuklar yıllarını babasız geçirmesinler.
Sönmesin sevgi ve mutluluğun ateşi gönüllerde,
Baba, oğul güneşe beraber yürüsünler.
05.10.2015 Ankara.
©kartalsabo