Dünya yükü omuzlarında,
Hangi ahmak kafa tuta bildi sana?
Bu dağlar geçilmiyor artık,
savrulmuş dumanı çatlamış dökülmüş yüreğinin ağırlığına,
Gölgene kurban babam...
Yoktu aç bir yetim bastığı toprakta,
Kan dolardı şakakları
Sızlanmazdı yarasından,
Düşlenmek ne mümkün gittin gideli
Gece ile gündüz arasında,
Görmedim sen gibisini daha
Gölgene kurban babam...
Bir tas aş oldumu önünde,
Bu bana çok, götürün derdi
Çoluğa çocuğa yarısından,
Işıklar yuva yapmış gözünün karasında,
Sordular ; varmıdır bu yiğitten arda kalan?
Yutkundumda diyemedim
O adam benim babam...
©yakamoza
Y