Kayıp yıllarım eker badire tohumlarını gün geçtikçe naşıma,
İnce dalların akıttığı hüzün yağmurunun oldu darısı başıma.
Ressamıyım karanlığımın ve her fırça atışım da hissederim sensizliği,
Uzaktan seyretsem de hep bir umutsuzluk çıkar karşıma.
Adımlarım kum tanelerine hissizlik bırakır ve ağlamaklı şuan denizler,
Ne kadar çamura batsa da güvenim, riyalı yüzlere istemese de temizler.
Ümidin sonunu hüzünle bitirirken yazdığım her hikâye,
Her cümle sonunda dünden daha fazla soluktur benizler.
Ruhumun gıdası olan melodiye çığlıklarımın kasetini koydum,
Hatıralar gibi yanan bu sigaranın anıların da bilsen nasıl toydum,
Ellerimden akıp giderken umutlar, seyre durmuş misafirdim,
Ve şimdi artık her gelen güne sahte tebessüm vermeye doydum.
©ggurkann
G