Çocukken konuşmazdım kimseyle,
Diğer çocuklar neşeli ve konuşkanlardı.
Dünyayı kucaklayabilirdim sevgimle,
Ama nefret ettim, hiçbiri anlamadı.
Ben tırnak uçlarımı geçirmişken şimdi Dünya çeperine,
Çocuklara o sahte "umuttan" bahsetme.
Onların gözyaşlarını gören bir benim, bir de Tanrı, belki de.
Umdukları şeyler yüzünden paramparça oldular, tek seferde...
©zeliha_nur
Z