Zifiri bir geceye gömdüm benliğimi,
Yaşayan bir ölü misali.
Anlatacak çok şeyim var da,
Ağzımdan çıkacak her kelime ,
Daha varmadan dilime,
Öyle bir diziliyorki boğazımda,
Öyle bir kalıyor ki kursağımda.
İşte o an kesiliyor nefesim,
Hemen ardından gözyaşlarım,
Ve yine zifiri bir gece, soğuk bir ten, titreyen eller,
Sensizligi anlatmaya yorgun düşmüş sözler,
Açmaya üşendigim gözler,
Bakmayın böyle anlattığıma.
Ben bunlara çok alıştım aslında.
Kendimi kandırmaya, iyim diyip avutmaya.
Boş yere umut etmeye.
Yaşamdan ölmeye,
Her şeyin farkında olmama rağmen kabullenmemeye.
Olmuyor işte...
©güzmasalı
G