Bakmayınca sen bana.
Sanki ayla güneşin arasına perde iner.
Gök ikiye bölunür ve yıldızlar üzülür.
Güneş aysız kalır ay ışığını kaybeder.
Camlardaki son damla yaşlar süzülür.
Bakmayınca sen bana.
Bir aralar kurumayan topraklar yarılır.
Çünkü güneş çeker ışığını denizden.
Yeşil ve mavi Dünya kuralklıkla saralır.
Beyaz ve mavi mahrum kalır gökten.
Bakmayınca sen bana.
Çağlayan dereler çağlmaz kuruyup.
Su dereye hasret kalır çağlamak için.
Güller solar sonsuzluğa doğru uyuyup.
Fırsat bulamaz birkez ağlamak için.
Bakmayınca sen bana.
Saniye dakikaya eder düşmanlığını ilân.
Zamanın özüyle savaşı dökülür mâziye.
Ne yapabilir mekan savaştan zarar alan.
Elbet birgün kalacaktır heryer gâziye.
©krozoğlu
K