(Bütün saflığı ve sadeliği ile dile gelmiş bir çocuk şiiri )
Gökten yağmadı ya kelimeler, birer birer yürekten döküldü.
Eteğinde umut dolu sevgi çığlıklarının yerde süründüğü bir küçük kızın,
Yahut ellerinde, dişlerinin arasına sıkıştırdığı mâsum beklentilerine sabırlar besleyen bir küçük çocuğun,
Yazgın yarınlarına direnen, iki gönül dilinin sitemkâr dizeleridir bunlar...
Ben ve Affan
Her defasında rengarenk mi olurdu satmaya calistiklarimiz,
Ben sırtıma bütün dünya çocuklarının umut dolu rengarenk balonlarını yüklenmişken
Affan umutları birer birer ipe sararcasina o minicik ellere tutuştururdu.
Balon satmaktı işimiz,
Umut saçmak rengarenk.
Bazen yağmura tutulurduk,
Rahmet yağardı gökten,
Affan düşerdi peşime.
Her bir damlanın esirinde kalmış, yüreği sevgi kokan çocuklar arardık yine.
Bir köşe başında tünemiş,elleri gözlerinde sevgi yumağına denk gelince,
İçimizden boşalırcasına yağmura dönüşen acılara yinede boğulmadık ve boğulmalarina izin vermedik.
Dedim ya balon satmaktı işimiz.
Satmak dediğim öyle para pul ile değil,
Bir buse kondursalar yanağımıza dilediğini seç kıvamına gelirdik.
©yoksulbiri
Y