Bir dem gibi,
Ansızın toprağa düştüm...
İlerliyordum.
Nüfuz olmuş,
Damarlarımda suya yanık,
Mavi göğe aç...
Zifiri karanlıkta,
Onlarca metre dibe gömük
Tersine dünyada, yapayalnız...
Ben bir can mıydım?
Yoksa,
Dipsiz kuyuda saçak mı?
Salkım salkım,
Darmadağın...
Beş mevsim nefes ile nihayete erecek miydim?
Bilmiyordum...
Bildiğim tek gerçek,
Filiz olup toprağı delerken,
Azimliydim, güçlüydüm.
Ne de olsa köklerimle, sağlam duruyordum.
Alaycı; meşeye, palamuta, köknara inat gülüyordum...
Bekliyordum!
Amacı küçük bedendeki, devasa Yürek gibi...
Ve bir gün;
Sabahın ayazı,
Güneşin ışıyan yanları ile
Dev bir gölgem vardı.
Dibimde ot, karşımda boş bir budak gibi ağaçlar...
Acıyarak bakarken, acınası duran...
Mahir Gündoğdu
K