Sen bana bakma,
Çölde papatya aramak benimki,
Ölüme gülebilmek, korkusunu hep yaşarken,
Hayatta kalmaya çalışmak, aslında günden güne ölürken,
Sen bana bakma, çalıntı yaşıyorum hayatı ömürden.
Koca depremleri taşıyorum gönlümde,
Yırtık bir tablo gençliğim, karanlık bir duvara asılı,
Üzerine kara kalemle, bahtsız diye yazılı,
Altında ıslak imzam, ve kaybolmuş benliğim.
Yirmi üçündeyim, henüz hayatın,
En gücündeyim, yaşadıklarımın,
Ciğerimde hissediyorum, kor ateşin sıcağını,
Bana bakma sen, kapatmaya çalışıyorum çalınan yıllarımın hesabını.
Yalnızlığa her adımda bir çentik daha atıyorum,
Ruhumda lanetli izleri gecelerin,
İzbe çökmüş gözlerime, göremiyorum geleceği,
Bana bakma sen, kimse umursamasada hayatımı yazıyorum.
Yıllar oldu, sevgiyi bir candan nasıl bilsen bekliyorum,
Ama bilemezsin, bana bakma sen.
Metin özcan
M