《 ayrıca şiiri 》
Kabuslarımın ev sahibi bir uçurum,
düşüyorum elimi her bıraktığında..
Derin dalgalı bir deniz,
beni özbeöz göz yaşlarında boğan,
bir daha kıyıya atmayan..
Öyle bir zamanki
yokluğun,
düşünmeye zaman ayırdığım..
bir kere kırılınca acımadığını,
sineye çekip susmakla yetindiğini,
kırılan şeyin dağılıp etrafta parçaları kaldığını
ve
bir gün hiç olmadık bir yerden,
elini sokup kıyıda köşede kalmış bir şeyi almak için uzanırken,
eline battığını o cam kırıklarının
gördüğüm zaman anladım..
yokluğun ;
can kaybı,katlandığım,kaybettikçe kazandığım.
yokluğun ; bir parça özlemin etrafında dolaşmış bir yaramaz çocuk.
yokluğun...
noktalardan soğumaktan
cümlelerin virgüle bitmesi..
yokluğun ;
biz' i " ben " yapıyor.
kenarda dursun.
bana seni
yolla...
©syhbeyaz
E