Boş bir bankta oturuyorum yine radyodan dinlediğim o türküyü söylerken havanın hafif esintisinde,
Gözüm ise uzaklara dalıyor hep birşeyler anlatmak istercesine.
Sararmış kuru yapraklar vardı her yerde,
Gönlümün limanında ki solan sayfalara benziyordu bunlar bence.
Kalbim bana bu an'ı resmet diyordu şairane sözler ile,
Kalemi elime aldığımda ise bu sayfalar beni alıp götürüyordu hüznün ötesine.
Benim tek dostum bir bardak çay ve gecenin sessizliğiydi sadece,
Acı ve keder cam kırığı taneleri gibi bakıyordu zaten bu kalbime,
İçimdeki sıkıntıyı bazen gökyüzündeki yıldızlara anlatırdım saatlerce,
Bazen de yanağımdan süzülüverirdi iki damla gözyaşı ile...
©by_şair
B