En mutlu gününde gafil avlanan hatıralar oldu arkadaşım,
Mazi sessizce gözleri doldurduğunda,
Gözyaşlarımı durduracak yoktu bir sırdaşım.
Umutlarda tükenmiş haldeydi, hayaller yok olduğunda.
Yalnızlık kelimesini duvara süs diye asıp saatlerce bakakaldım,
Sevdiklerimin delaletine en neşeli günümde yakalandım.
Ömrümü parçalayan bu gören gözümde insanlar mutlu,
Ben ise okyanusta dalgalarla yine yalnız kalandım.
Bir rüzgâr esti ve ümitlerin isyanını açığa çıkardı,
Önceden bir çocukluğum vardı ve yüzünü toprakla yıkardı,
Ne şimdi oynadığım o sokaklar da ismim ne de anım var,
Geriye bir tek iç çekmekle yarını beklemek kaldı.
Yine bedenim olmayacak rüyalarla hayallere daldı,
Önüme koyulan acı sirkeydi, ne tatlıydı ne de baldı,
Ah çekip bir selaya kurban gitmiş maziden sonra,
Yaşanılanlar ise bir çok kez ahımı aldı.
Hep başım yerde, sükûnet deva oldu derde,
Hani bahsedilen o mutluluk şimdi nerde?
Bir umut taşımaz hâlen gelecek seneler,
Tebessüm yoktu zaten eski ve yeniler de.
Son satıra gelirken, kâbuslardan uykum kaçık,
İnsanların kirli oyunları bugün hep açık saçık,
Ayna da yansıyan yüzüm kalbim kadar donuk,
Ve anlattıklarım da mutluluk yok, varsa da zaten kısacık.
©ggurkan
G