Başka insanları anlayamam. Kendi mutluluk anlayışımla diğer insanların mutluluk anlayışının birbirinden tamamen ayrıldığı endişesi... Bu endişe yüzünden geceleri uykuda kıvrandığım hatta deliye döndüğüm bile oldu.
Sanki 10 dert yumrum vardı da, bunlardan birini bile yanımdaki kişi sırtlansa bu onun hayatına mal olmaya yeterdi.
Geceleri mışıl mışıl uyuyup sabahları tazelenmiş olarak mı uyanıyorlar? Hiç acı duymuyorlar mı?
©gdmista
G