Tabutumun içiçe geçmiş ahşap kıvrımları.
Taşınırken elden ele omuzlarda.
Kıkırdıyor tahtatakuruları.
Çukurlardan geçerken insan ayakları.
Daha çok giriyor sırtıma kaburgalarım.
Titreyerek çarpışan kemiklerim.
Ve hiç üşümeyecek kadar soğuk bedenim.
Kalmadı açıkta yaram, sargılar da benimledir.
Toprakla bütünleşeceğim bu gecenin.
Üstüme süzülen suyun sesinde huzur.
Geride bırakmanın en net gidişi.
Damarlarımdaki boşluk kadar ferah.
Nefesini duyacak kadar sessiz.
Ve nefes almak da gereksiz.
Sabahı düşünmek de gereksiz.
©bayburtbey
B