Başlıksız

Öyle çok yürüdüm ki umudu iki hece olan sokaklarda,
Öyle sevdim ki hayatı,
Kalktım, yıldızlara baktım.
Sonra zeusa, poseidona
Hatta belki biraz da meryeme.
Korkuyordum kötülükten .
Korkuyordum iyilerin zarar görmesinden.
Bir düşünce zuhur ediyordu beynime.
Hangisi sensin?
Evet beyler hangisi benim?
Hangi iki heceden oluşuyor ismim?
Hangi sokağı dönsem ben çıkıyorum karşıma?
Hangi yüze baksam,hangi gülü koklasam,hangi resme değer versem ben çıkıyorum karşıma?
Şunu anlıyorum;Ben benimle savaşıyorum.
Öylesine bir savaş ki bu.
Öylesine işte.
Pek de önemli değil.
©morilla