Can çekişmektedir güneş, ufuk artık çok uzak
Mevsim sonbahar, düşecek tüm yapraklar çırpınarak
Acı verir bülbüle solmuş güllere bakmak, hatırlamak
Soğuk çökerken, bir ölüm yaşanacak usulca donarak.
Alt-üst etti bir hayatı, bir sevdanın sevdalısı
Söktü kökünden aldı götürdü bir su akıntısı
Geriye kalan küskün ve üzgün bir çift üşüyen el
Çakılı kaldı bir sevda, dondurdu soğuk ve yel
Artık rüzgâr ve kar üş-ü-tü-yor, ısıtmıyor içimi
Nerde meselâ o cıvıl cıvıl, masmavi gökyüzü
Tutsan da ısıtmaz ellerin, nasırlaşmış ellerimi
İçim yandı, kalemim kırıldı söyledi kader son sözü...
©acziyet
C