Basmakalıp

İnsan yük oldu insanın sırtına .
Ve yükünü boşalttı belli bir zaman sonra.
Sırtı rahat etti belki ...
Ama aklı kaldı o yükün altında.
İnsan vardı insanların içinde.
İstemedi insan yine insan olanları.
Yalnızlık paha biçilmez bir değerdir belki...
Ama insan insan olmayı unuttu yalnızlığıyla.
İnsan yalnız kaldı bir zaman mefhumunda.
Lakin istedi ki bir liman gibi olsun bu hayatta.
Tüm gemiler yanaşsın kıyısına.
Belki gemiler sığındı bu limana.
Ama hepsi dağıldı bir zaman sonra.
İnsan ölüm istedi yaşamak için.
Ve bilemedi ki başka insanlar da ölümü ister.
Yine yaşamak için.
Öldü insan , öldürdüğü varlığın insan olduğu bilmeyerek .
Ve insan , insanı öldürdü .
Özüyle.
Özünde.
Gözünde.
Gönlünde.
Özür dile...
©mey