Hiç sevmedim onsuz doğuşunu şimdiye göre.
Yaşamı bunalmışlığım vardır her etkisinde.
Bunca zaman talebinde bulunmayan bir öz.
Varken onsuz asla söylenmeyecektir söz.
Haset apardı vurulmuş ak kalbime dahi yine.
Kırık ok derler hep mazilerden nişan almıştı.
Bir yaprak esmiyor sessiz bahçede ben gibi.
Rüzgarlı havada el sallayan ağaçlar gibiyim.
Bir zamanlar serinliğe eşlik etmişlerdir sonlu.
Sonsuz değildirler kuruması bakım almayan.
Bir dağıklıklıklar bin seferinde ne işe yaramış.
Sigarayla bira akılları bir araya koyarlar işte.
Camdan bakınca mavi gökyüzü alışkındırlar.
Batımı gerçekleşen güneşten geriye serinlik.
Hızlıca maviye çalar gökler yıldızı kıskanmış.
Bir ufukta sarıltı vardır güneşin şafaklarıdır.
Biz uyuyurken diğerleri yeni güne oyanacaklar
Fakat kesilmiş ilişki bir daha doğmayacaktır.
Keskinliği içeren acımasız kaderler isyanıdır.
Keşke yaşam istediğin gibi gitseydi biliyordu.
Ama aydınlık henüz açmayınca zülmete gitti.
Herkes güzel yaşasaydı evrimin sorunları biterdi sahibi olamamış.
Küskünler ağladığında güneş bir seferki günlere ısı enerjisi toplamakta meşgul.
Ama çok sessiz ve hissizleşmek iyi gelecektir.
Boş hisslere kapılmaktan iyi değilmidir?.
Duygusala kapılmaktan kötü bir şey yoktur.
Nedensiz sebebler yokken hayel etmek değil.
Çünkü insanı kalbi kadar seven yok bu dünyada.
Kalbin vuruyorsa yaşamından kaynaklanıyor.
Kan dolaşımındır seni serbest bırakan oysa.
Navzındır seni bu alçak dünyada durmamaya.
Güneş batım ve doğuşu sonsuzlara açıklardır.
Ama bir kalb nedensiz olan sebeplerden değil
Yetecek kadar iyi bakmışlığından yaşatır seni.
Olmaksız kendine iyi bakman akışına laiktir.
©elçinyusuf
E