Oradan oraya savrulurken ben
soğuk rüzgarla birlikte yalnızlık
birikti içime daldan dala savrulurken
tutunduğum her dal bıraktı elimi
gitti uzaklara; birer birer.
sırra kadem basmıştı
Son baharın dökülen
yaprağından güller düştü yere ezilmisti
kimse kırılmasın diye üzülürken ben
hep ayrı bir ben birikmişti benliğime
sirayet ederdi...
Elimi tutanlara şükür ederdim..
yarım kalanlar, kaçan fırsatlarım
imkânlar dan sonra umutlar da vardı
göz açıp kapamalık...
Korku içindeyim ama biraz da zayıf
bünyem ne geleceğini bilmiyorsun başına
Ben gidersem, sarılırım toprağa...
toprak beni belki korurdu ya da çeker içine
çamurları vurur yüzüme...
duyarsam ağıtları işte
o zaman zaman durur ömür mahzenimde
umutlarım yok olur ayakta durmak için
çabalarım...
Şükür ile açtıysam bugün gözlerimi
seviyorum yaşamayı da yinede
Nefes alıyorsam ozaman varım...
kendim den çok düşündüklerimle
gülümseyerek bakıyorum...
Rüzgarın sesi ile özdesiyor sesim
Kafa sesimin bahsedilmemiş ligini
haykırıyorsa da boğuk çıksa da
kırık dökük bardaktan bakıyorum
Cam kesiği'nden görmeye çalışıyorum
bir pamuk ipliği ne bağlıyım...
Bazen yanıyor sobada odun ateşi harla
üzerinde patates kestane kızartıyorum
Dönuyor lunapark ta dolaplar..
Birbirini takip ederdi...
tahtaravalli de oynuyor çocuklar.
Bedenden ayrılmış ruhlar özgürlüğü ister...
Aynı yöne bakıyoruzdur belki de!
istediğimiz yerde değilizdir...
Ne olacağını bilemediğimiz buharlı
yol da yürüyoruz gündüz gece...
söylemek istediklerin vardır yarım da olsa...
kalmıştır...
©ebrulimsi_
E