Bazen konuşmak bile zor gelir insana.
Zincirleme kazaya uğrar
diye korkarsın dilinde ki cümleler.
Bedenen değil,
ruhen yorgunsundur aslında o an.
Hiç kudretin, mecalin kalmamışcasına öylece beklersin olduğun yerde.
Boş bakışlar akar gözlerinden,
ağlamak istersin ağlayamazsın.
Kendini bile istemezsin dertleşmek için.
Kendin söyleyemez,
kendin dinleyemezsin.
Yok olmak istersin ansızın,
sadece yok olmak.
Herkesden,
her şeyden vazgeçmek istersin
kaybolmak istersin uzaklar da.
Hiç bilmediğin bir yerde,
sonsuz bir tekilliğin, tekliğin içinde.
Adını unutursun,
kim olduğunu,
nereden geldiğini,
bir bir unutur, bırakırsın ardın da.
İlk defa da olsa;
Keşkeler, pişmanlıklar,
nedenler, nedensizlikler,
peşin de degildir.
Cevapsız sorularla da boğuşmaz aklın.
İşde o an anlarsın hayattın anlamsızlıklarından uzaklaşdıgını.
Ve iş de o zaman anlarsın,
aciz insanlığını....
Yazan; Dağhan
©daghan
D