Bazen bir bilinmezliğin içinde buluyorum kendimi.
Hangi yöne doğru gitsem kaybolacakmış gibi hissediyorum.
Bir geminin içinde bir ben alabora olmuşum gibi,
Savruluyor bedenim bilinmez bir boşluğa .
Ne sığınacak bir limanım var ,ne beni bekleyen biri.
Bilinmezliğe doğru uçmaya çalışan kanatlarım.
Şimdilerde bir o kadar kırılgan bir yerlerde.
Kim bilir belki olur,gelir diye umut edip,
Beklediğim onca şey limanlarıma uğramaz oldu.
Sessiz sedasız savruluyorum .
Kimse görmeden,duymadan ,bilmeden.
Bazen limanıma huzur kokan bir gülüş düşüyor.
Ve işte o an yaşadığımı hissediyorum.
Bir o gülüşte var olup,
O gözlerde akan gözyaşlarında kaybediyorum kendimi.
Kaybolan kendimi soruyorum yüreğime.
O hala bir yerlerde hep çocuk diyor.
Oysa ben kendimi yıllanmış,
Bir kitabın sayfalarına benzetiyorum.
Okuyamaya doyamadığım ,
Yıllar geçtikçe hâlâ aklımın bir köşesine ,
Mesken olmuş hatıralar gibi.
Olmuyor ve artık olduramıyorum.
Limanlarıma uğramayan bir sen arıyor gözlerim.
Bilinmezliğin içine attığın beni artık ben bile bulamıyorum.
İçime akıttığım gözyaşları eşlik ediyor fırtınalarıma .
Ama bilmiyorsun.
Oysa bir senle yaşardım ben dört mevsimi.
Oysa bir sen varken
Dondurucu bir kış mevsiminde terlerdi ellerim.
Oysa bir senin yüreğinin tam üzerinde hissederdim .
Eşsiz bir huzurun mutluluğunu.
Oysa...
Ben bir sen varken baştan aşağı senim.
©siirsev3
S