Yol_Gezer Vs _Hissiz ortak şiir
Sonuna kadar okumayi unutmayin..
(YORUMLARINIZ👇👇👇)
Ey mavi gökyüzüm,niye hüzünlüsün..
Yine..
Göz yaşlarin damladi bak kalbime sessizce .
Nice insanoğlunu büyütdün sen koynunda
Ne dertler dinledin ,ne acılara şahit oldun..
O yüzdenmi sen hep hüzünlüsün böyle
Her damlan bir dala hayat oldu ..
Ama anlamadı kimse hep sitem hep haykırışlara şahit oldun..
buda onlardan biri sadece....
Boşluklarla karşı karşıya gelmek çok zor hayatta...
Gökyüzü gibi derin sonsuzzz.
yol olsa yürürüm engel olsa aşarım diyorsun ama öyle değil bazen.. her şey aşılmıyor...
boşluk...
nasıl geçeceksin?
yolun sonu belki, belki sisin ardında başka yerler başka şeyler var.. bilmiyorsun...
boşluk...
engel olsa aşarım diyorsun...
güçsüz değilsin çünkü
ama olmuyor bazen...
öyle zamanları bir tek kendi anlıyor insan diğerlerine saçma geliyor, gereksiz ya da abartılı....
"ne olacak ki" diyor herkes...
Ne olacak ki? ya yeni bir yol bulursun, ya geri dönersin, ne olacak...
kolay değil işte o kadar... bazen...
hayatın geniş bir tahta gibi... yazıyorsun siliyorsun, çiviler çakıyorsun sonra söküyorsun, kirletip siliyorsun... ama az ya da çok bir iz kalıyor geride ve üzerine ne kadar çizersen çiz, ne kadar yazarsan yaz o lekeler kapanmıyor.. kapansa da sana hatırlatıyorlar kendilerini...
Hayır kötümser olmak ya da melankolik takılmak falan değil bu...
gerçekçi olmak...
polyannacılık oynamamak kendi kendine...
evet gerçekler bu ve üstesinden gelmek zorundasın diyor hayat sana...
Ben adil değilim diyor...
acı çekiyorsun belki ama belli etmemeye çalışıyorsun hayata...
öyle de yapmalısın zaten... istediğini vermemelisin seni incitene.. incindiğini görmemeli...
İşte yapabileceğin tek şey bu bazen...
işte bir boşluk daha...
birine kendini zorla sevdiremezsin, seni sevmiyorsa dönüp gitmen gerekir.. GURUR...
Ama işte o boşlukla verilen mücadelenin zorluğu seni o kadar incitir ki takılıp kalır aklına geçmiş...
ne kadar kapatmaya çalışırsan çalış o lekeyi tahtadaki, kapanmaz...
Anısı ordadır bir kere...
sadece sevgide değil... herşeyde bu böyledir... aşamayacağın boşluklarla karşılaşırsın... aciz hissedersin kendini... o an insan olmanın çok da mükemmel bir şey olmadığını anlarsın belki...
Doğaya üstün gelme çabası, onca teknolojik icatlar, tıbbi mucizeler, herşey... komik gelir sana...
bu kadar küçük bir sorun halledilemezken diğerlerinin ne önemi var dersin...
Boğulmamak için o karanlıkta unutmaya çalışırsın herşeyi, arkanı dönüp gitmek istersin.. gidersin de belki ama unutamazsın... onun olmasını istediğin hayaliyle yaşarsın...
Zihninin her küçük molasında onu düşünürsün... gerçekleşmeyeceğini bilsen de hayallerle mutlu edersin kendini ister istemez...
İster istemez... elinde değildir çünkü... çöldeki bir adamın serap görmesi gibi bir şeydir bu.. olmasını istemezsin ama olur... düşünmek istemesen de gelir aklına...
İşte öyle zamanlardan birindeyim ben de bu aralar... boşluklarla boğuşuyorum...
engel olsa aşarım diyorum ama
ne taş var ne duvar karşımda...
Sadece kırılmaz, yıkılmaz bir sonsuzluk..
Gökyüzü gibi derin bir boşluk...
©_hissiz
D