Ben seni kaybetmedim ki, senden vazgeçtim...
Çünkü beni anlamanı bekleyecek sabrım kalmadı.
Zaten senin beni anlamaya da niyetin olmadı.
İstesen yapabilirdin bunu.
Seni nasıl sevdiğimi, kaybetmek istemediğimi anlayabilirdin.
Bakışlarımdan, sarılmamdan, dokunuşlarımdan...
Kalmayı isteseydin eğer, sevmeye devam etseydin. İsteseydi yüreğin mutlaka bir bahane bulurdu kalmaya! Ama sende biliyorsun ki; sevmiyordun...
Bunu bana söylemek yerine, başka bahanelere sığınmayı seçiyordun. "Seviyorum ama..." diye başlayan cümlelerin vardı senin. Farkında mısın bilmiyorum, gidişinde bile bir umut bırakıyordun.
Ne adam gibi gitmeyi beceriyordun ne de doğru dürüst sevmeyi. Sen benim yüreğimi, günahımı, ahımı alıyordun. Birgün bu sevildiğin günleri çok özleyeceksin. Çünkü sen böyle sevilmeyi hiç haketmiyorsun.
Biliyorsun...
©melikex06
M